همه ی ما دوستانی داریم ، اوقاتی رو با اونها میگذرونیم ، در شادی و غم هم شریکیم ، در مشکلات در کنار هم هستیم ، از هم پشتیبانی میکنیم ، اما دوستی هم دارای مرتبه بندی خاص خودشه ! هر کدوم از دوستان با توجه به عمق این رشته ی دوستی دارای جایگاهی مخصوص به خود هستند ، بعضی محرم اسرارند و رازدار ، بعضی یک کم کمتر و بعضی تنها یک دوست هستند. حد بالای آن رفاقته ، دوستی وقتی به عمق و ژرفا برسه تبدیل میشه به رفاقت ، دو رفیق با هم جیبشون یکیه ، مشکل دیگری مشکل خودشونه ، خانواده ی رفیق خانواده ی خودشونه و … اصلا حد و مرزی نیست ما بینشان . اینجاست که میشن : رفیق شفیق ، اهل گرمابه و گلستان .

تا حالا به این فکر کردید که چه چیزی باعث آغاز دوستی شما شده ؟ یا به عبارت بهتر نقطه ی شروع دوستی شما با دوستانتان کجا بوده ؟ گاهی فقط یک لبخند و سلام باعث آغاز یک دوستی میشه و با گذر زمان آنچنان عمیق میشه که دو دوست تبدیل میشوند به دو رفیق و یک روح در دو بدن . دوستی های دوران کودکی خیلی راحت شروع میشد ، توی اون دنیای پاک و ساده و بی آلایش همه چیز هم ساده بود ، به بهانه ی بازی ، کشیدن نقاشی و همکلاس بودن آغاز میشد و رفته رفته اوج میگرفت ، بزرگ تر که شدیم معیار های دوستی هم طبیعتا دستخوش تغییراتی شد ، گاهی دوستان قدیم غربال شدند و بعضی کنار رفتند ، دوستان جدیدی وارد زندگی ما شدند که مشترکات نوینی با هم داشتیم و داریم و این دوستی های جدید بر مبنای اون ها شکل گرفت ، اما آنها که ماندند دیگه ماندگارند و جزو اصحاب . اما یک نکته ی خیلی مهم اینجاست : حفظ دوستی خوب و رفاقت قدیمی خیلی سخته . چون مسئولیت ما در برابر دوست و رفیق خیلی زیاده و وظایفمون در قبال رشته ی دوستی از دامنه ی گسترده ای برخوردار میشه .

پانوشت : وقتی دست دوستی به کسی دادی و یا علی گفتی باید تا آخرش بری ، تا آخرین ایستگاه ، به هر قیمتی و هر خطری .